zaterdag 17 december 2016

Behind the scenes, 305

Suske & Wiske
Album 305; Tijdbobijn



"Dus je zal geen vreemde dingen meer doen, vader?"

Sidonia keek haar vader aan. Van alles wat hij ooit had gedaan, was dit het meest bizarre. Zichzelf jonger willen maken door de tijdbobijn terug te draaien.

De Snor gaf zijn dochter een glimlach. "Nadat ik bijna mijn eigen dochter en kleindochter was verloren? Ik dacht het niet." Met een iets serieuzere blik voegde hij toe: "Ik hoop wel dat ik jullie nu wat vaker ga zien."

Sidonia knikte. Ze voelde zich ook schuldig dat ze niet vaker kon komen. Maar de laatste tijd was ze al blij dat ze gewoon even lekker thuis kon zitten zonder dat ze weer op avontuur gingen.

"Ik beloof dat ik vaker kom, vader." Ze keek even op haar horloge voordat ze de Snor nog een kus op zijn voorhoofd gaf. "Ik heb nu een afspraak met Annemarie. We zouden samen gaan lunchen."

De Snor knikte en Sidonia zei haar vader gedag.

Het was alweer een tijd geleden dat Sidonia en Annemarie van Zwollem elkaar hadden gezien. Iets minder lang dan de keer daarvoor, maar ze vonden het toch wel leuk om elkaar weer te zien.

Daarom hadden de twee vrouwen afgesproken in een lunchroom. Annemarie zat al op haar te wachten en nog voordat Sidonia kon zitten, was de eerste vraag wat er allemaal was gebeurd.

"Wat een avontuur zeg."

Annemarie keek naar Sidonia, die net het hele avontuur had verteld. Hoe de Snor steeds jonger werd en zo ervoor zorgde dat Sidonia en Wiske bijna in de vergetelheid raakte. En om het te vieren dat alles goed was afgelopen, hadden Sidonia en Annemarie besloten om samen even te gaan lunchen. Even alleen de dames onder elkaar.

Sidonia knikte. Dankzij het heldhaftige optreden van Lambik, stond ze weer recht op .

"Gelukkig zijn we ernog en is vader weer bijgedraaid."

De twee vrouwen hieven hun glas en tooste op het feit dat alles weer normaal was.

"Maar hoe gaat het nou met jou, Annemarie?"

Annemarie glimlachte. "Het is druk. Vroeger met de kinderen was het druk. En toen ik merkte dat de vergrijzing een feit was, besloot ik over te gaan op ouderen. Met het idee dat ze ook wat rustiger zouden zijn. Niets is minder waar."

Sidonia schoot in de lach. "Zeker niet als ze allemaal op mijn vader lijken." Sidonia kende haar eigen vader. Ze zag het met eigen ogen hoe hij achter de zusters aanging toen hij ineens iets jonger werd.

"Gelukkig niet, maar het blijft nog steeds een uitdaging. Iedereen heeft andere voorkeuren en de een is nog specifieker dan de ander."

"En naast je werk?" Sidonia kende Annemarie's werkgeschiedenis, maar ze liet vrij weinig merken over hoe haar prive leven was.

Annemarie schudde haar hoofd. "Prive is mijn leven saai. Geen liefde op het oog en mijn vader die nog steeds hetzelfde is." Annemarie had haar handen vol aan haar vader, die nog steeds in dezelfde fase zat in zijn leven. Dol op speelgoed en weigerde nog steeds om volwassen te zijn. Zeker sinds de switch van kinderen naar ouderen was zijn gedrag erger geworden.

Maar toen was het de beurt aan Sidonia. Want Annemarie wist wat er speelde. Ze kende haar vriendin. Sidonia had geen woorden nodig om te vertellen dat ze verliefd was op Lambik. En dat ze nog steeds iets voor hem voelde.

"Vertel eens Sidonia, hoe zit het tussen jou en Lambik?"

Hoewel ze dit vaker hadden besproken in het verleden, werd Sidonia's wangen rood. Er waren weinig mensen die wisten dat ze wat voor Lambik voelde. Annemarie was er een van.

"Het is niets bijzonders. Lambik ontwijkt mijn vraag naar liefde nog steeds en andere mannen zijn toch anders."

Annemarie glimlachte. Ze zag het bij een van de eerste keren dat ze Sidonia zag, het was op de manier waarop Sidonia naar Lambik keek.

"Dus nog steeds geen trouwplannen tussen jullie twee?"

"Helaas."

Annemarie bekeek Sidonia goed. Sidonia had alleen maar oog voor Lambik en gaf nog steeds niet op. Ze kende geen andere vrouw die zoveel toewijding had om een man voor zichzelf te winnen dan Sidonia.

Annemarie klopte zachtjes op Sidonia's hand.

"Ooit komt het goed. Ik weet zeker dat hij inziet dat jij degene bent bij wie hij graag thuis komt. En dat er niemand anders is die hem een veilig haven kan bieden dan dat jij kan."

Dit was de reden waarom Sidonia zo blij was dat Annemarie haar vriendin was. Zij wist precies wat ze moest zeggen op welk moment.

"Dank je. En wie weet, misschien komt jouw prins op het witte paard ook voorbij."

Annemarie hief haar glas. "Daar toast ik op!"

Die toast was het begin van een gezellige lunch waar verhalen weer werden verteld en dromen werden besproken.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten