zaterdag 25 februari 2017

Behind the scenes - 314

Dit is een thuiswedstrijd! Hoewel ik nooit in Leiden heb gewoond, kom ik wel uit de omgeving van Leiden. Ik ging er vaak met mijn moeder shoppen en ook mijn eerste date met mijn lief was in Leiden. Dus ook ik ben bekend met de 3-oktober feesten van Leiden. En ieder jaar met 3-oktober eten we traditiegetrouw hutspot. Ik doe het ook nog steeds, ook al woon ik nu ergens anders. 
Dus ja, ik heb een handtekening in het album en ik heb zelfs een handtekening in de Franse album. En ja, het is een van mijn favorieten.


Suske en Wiske Fanfiction
Behind the scenes
314: Het Lijdende Leiden



Om de goede afloop van het vreemde avontuur te vieren, had het vijftal besloten om naar de 3-oktober feest van Leiden te gaan. Zoals ieder jaar was het weer een groot feest met lekker eten en veel gezelligheid.

Nadat ze iets hadden gegeten, waren Suske, Wiske en Jerom al weer snel de stad ingegaan.

Suske en Wiske hadden besloten om de kermis eens te gaan bekijken en hadden vrij snel de volwassenen alleen gelaten.

Jerom had echter het gevoel dat Sidonia en Lambik nog iets te bespreken hadden na dit avontuur en was ook opgestaan met de mededeling dat hij een avondwandeling ging maken. Lambik wilde met hem meegaan, maar Jerom benadrukte even dat hij graag alleen wilde wandelen.

Het duurde dus niet lang voordat Sidonia en Lambik alleen op het terras zaten. De serveerster had net de koffie voor ze op tafel gezet en zodra zij weg was, kwam de ongemakkelijke stilte weer terug. Want ook al was het avontuur maar een droom geweest, het voelde maar al te echt.

Sidonia keek naar Lambik. Hoewel het een fijne dag verder was geweest, had Lambik bijna geen woord meer tegen haar gezegd. En Sidonia begon nu toch wel zorgen te maken.

"Bikske..."

Lambik reageerde niet. Hij was te diep in zijn gedachten verzonden om Sidonia te horen. Hij was nu echt op een dieptepunt terecht gekomen.

Het leek hem een pracht baan. Je vroeg mensen om geld en ze gaven het aan je. Hoeveel beter kon het leven nog worden?

Maar hij was te ver gegaan. Sidonia was zijn beste vriendin. Hij had deze job gewoon moeten weigeren. Maar zoals zo vaak stond zijn trots hem in de weg.

"Lambikske..." klonk er weer vanaf de andere kant van de tafel.

Ditmaal hoorde Lambik haar wel en hij keek op, niet wetende wat hij precies van Sidonia kon verwachten. Toen hij eenmaal Sidonia's glimlach zag, werd hij iets geruster. Sidonia was in ieder geval niet meer boos op hem.

"Sidonie..."

Nog voor Lambik überhaupt iets kon zeggen, onderbrak Sidonia hem. "Ik heb het je al vergeven, Lambik. Het is al goed."

Lambik schudde zijn hoofd. Het was niet goed wat hij had gedaan en het viel ook niet goed te praten. "Het is niet goed, ik had het gewoon niet moeten doen."

Sidonia gaf hem een lieve glimlach en plaatste haar hand op die van Lambik. "Je hebt vaker rare dingen gedaan, Lambik. En ik weet dat je in de toekomst ook rare dingen zult gaan doen. Maar wat je ook hebt gedaan of gaat doen, ik weet dat ik je altijd kan vertrouwen."

Lambik glimlachte. Dit was net wat hij nodig had; de wetenschap dat Sidonia hem nog steeds vertrouwde.

Maar het voorval van zijn baan was niet de enige reden waarom Lambik zo stil was. Er was namelijk ook nog steeds die droom.

De droom waarin Sidonia en Lambik in de huid van Magdelena Moons en Valdez waren gekropen. Dezelfde droom waarin Sidonia en Lambik met elkaar trouwden.

"Denk je dat Magdelena dezelfde argumenten had gebruikt om Valdez zover te krijgen om Leiden een dag later aan te vallen?"

De Magdelena die Sidonia vertolkte had zeer sterke argumenten gebruikt om Valdez te overtuigen. Een van die argumenten was dat ze dan zou instemmen met een huwelijk. Dit keer was het Lambik die graag met Sidonia wilde trouwen en dat was ook iets wat Lambik bij bleef.

Er verscheen een ondeugende glinstering in Sidonia's ogen. "Hoezo? Zouden diezelfde argumenten dan ook bij jou werken?"

Sidonia verwachtte eigenlijk dat Lambik meteen alles zou ontkennen en dat die argumenten nooit bij hem zouden werken. Dat zou leuker zijn geweest dan de doodse stilte van Lambik.

Uiteindelijk duurde de stilte voor Sidonia te lang en kneep ze zachtjes in Lambik's hand. Dit was bijna te eng voor woorden. Zo had ze hem nog niet eerder meegemaakt.

"Lambik, ik maakte maar een grapje." zei Sidonia uiteindelijk wanneer een reactie van Lambik uitbleef.

Het was alsof Lambik terug kwam van een andere wereld. "Ja, natuurlijk, dat wist ik ook wel." zei hij uiteindelijk.

Sidonia keek Lambik verbaasd aan, maar besloot er geen aandacht aan te geven. Ze nam de laatste slok van haar koffie en stond op. "Ik wil nog even een wandeling maken voordat we weer weg gaan."

Lambik knikte en stond ook op.

Na een korte wandeling liepen ze langs het Galgenwater, weg van de drukte. Op het moment dat de nacht begon te vallen, waren ze in de buurt van een oude molen.

Sidonia keek even om zich heen. Hoewel het geluid van de kermis nog te horen was, was het er verder rustig. Er liepen wat mensen rond die naar huis gingen of de rust zochten.

Sidonia liep van het voetpad af en ging op één van de traptreden naast het water zitten.

Lambik ging naast haar zitten en bekeek haar even. Hoewel dit niet de eerste keer was dat ze een koppel speelden, was dit wel de eerste keer dat het bijzonder voelde voor Lambik.

"Waar denk je aan?"

Lambik knipperde even met zijn ogen. Sidonia had hem erop betrapt dat hij naar haar keek en vroeg nu wat er in hem om ging. "Die droom... Het was eigenlijk een bijzondere liefdesverhaal. Een sterke vrouw als Magdelena en een koppige Spanjaard als Valdez samen."

Sidonia glimlachte. Het klonk even alsof Lambik zichzelf en Sidonia omschreef. "Het was inderdaad een bijzondere relatie, evenals wijzelf. We hebben samen veel meegemaakt, maar nog nooit zo bijzonder als dit."

Lambik zei niets meer en hij tuurde naar het water. Hoewel ze een enkele keer de rol van een stel hadden aangenomen, was het vaker voorgekomen dat Sidonia en Lambik samen voor het altaar stonden. Hij was zo vaak bijna met Sidonia getrouwd, dat hij de tel was kwijt geraakt. En dan nog maar te zwijgen over het feit dat hij haar enkele keren bijna had verteld dat hij van haar hield.

Het geluid van een telefoon deed Lambik opschrikken uit zijn gedachten. Hij pakte zijn mobiel en bekeek het bericht wat net was binnengekomen. "Ze zijn naar ons op zoek."

"Zeg maar dat we ze bij de auto zullen treffen." antwoordde Sidonia terwijl ze op stond.

"Sidonie..." begon Lambik terwijl ze naar de auto liepen, "het is fijn om weer vrienden te zijn."

Sidonia glimlachte. Hoewel ze nog steeds hoopte op meer, was het fijn om te weten dat hun vriendschap niet meer in gevaar was. En wie weet, misschien zou het ooit meer worden dan alleen vriendschap.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten